Over mij
Ivana Barić | IVA Coaching
Mijn naam is Ivana Barić, systemisch coach en oprichter van IVA Coaching. In mijn werk begeleid ik vrouwen die merken dat ze zich vaak aanpassen, snel verantwoordelijkheid nemen en moeite hebben om hun eigen grenzen serieus te nemen.
Op tienjarige leeftijd verliet ik mijn land, het voormalige Joegoslavië, dat toen werd geteisterd door oorlog. Opnieuw beginnen in een vreemde omgeving vroeg om aanpassing, alertheid en sterk zijn. Als kind leerde ik snel hoe je je staande houdt: door goed te verwoorden wat je wilt, scherp te zijn en mee te bewegen.
Maar ook hoe het is om anders te zijn, die extra stappen te moeten zetten om relevant te blijven, om mee te doen. Het was een manier om grip te houden in een wereld die onveilig en onvoorspelbaar voelde.
Lang heb ik gedacht dat het vooral belangrijk was om mijn best te doen. Altijd een paar stappen vooruit te denken, voorbereid te zijn en een uitweg achter de hand te houden.
Dat bracht me veerkracht, doorzettingsvermogen en een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, maar ook een patroon van doorgaan, mezelf bewijzen en mijn eigen behoeften op de achtergrond plaatsen. Onder dat alles lagen onzekerheid, ontworteling en ervaringen waar niet over werd gesproken, maar die wel doorwerkten.
Pas later begon ik te zien hoe deze patronen mij ook beperkten. Hoe streng ik voor mezelf was geworden, en dat loyaliteit niet altijd iets positiefs hoeft te zijn. Het proces van onderzoeken, vertragen en het durven ingaan tegen de stroom in bracht me dichter bij mezelf en vormt de basis van mijn werk als coach.
Vandaag werk ik als systemisch coach en oprichter van IVA Coaching. In mijn 1-op-1 begeleiding kijken we naar de patronen rond grenzen, aanpassing en verantwoordelijkheid die vaak al langer meespelen.
Ik weet van binnenuit hoe patronen doorwerken, en hoe moeilijk het kan zijn om te herkennen dat iets niet van jou is, zonder jezelf daarin kwijt te raken.
In mijn coaching luister ik niet alleen naar woorden, maar ook naar wat niet wordt gezegd. Ik leg verbanden die vaak onzichtbaar blijven en nodig je uit om daar op een andere manier naar te kijken.
Kracht van coaching
Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in het gedrag van mensen. In waarom we doen wat we doen, en waarom sommige patronen zich blijven herhalen, ook als je allang weet dat je het anders wilt. Waarom je soms precies dát blijft doen waarvan je voelt dat het je niet meer dient.
Een ervaring die daar veel in heeft losgemaakt, begreep ik pas later echt. Het was tijdens een intensieve vierdaagse cursus in Maastricht, met een groep mensen, waarin we werkten met de onbewuste delen van het brein en alles wat ons van binnenuit stuurt. Vier dagen achter elkaar, zonder omwegen. Het was een paar maanden voordat corona uitbrak.
We deden oefeningen die ver buiten mijn comfortzone lagen. Eén daarvan staat me nog scherp bij: tegenover iemand staan en alles wat je met je meedraagt eruit schreeuwen. Niet netjes, niet beheerst, maar rauw. Vanuit je kern. Mijn eerste reactie was weerstand. Ik dacht: dit ga ik niet doen. Ik voelde schaamte, blokkades, een enorme terughoudendheid. De eerste dag lukte het nauwelijks. De tweede dag deden we de oefening opnieuw. Dit keer gaf ik alles. En ik deed het in mijn moedertaal.
Pas later realiseerde ik me wat daar gebeurde. Dat ik op dat moment, zonder dat ik het zo had gepland, een eerste echte breuk maakte met bepaalde beperkende familiepatronen. Alsof ik mezelf losmaakte van conditioneringen die ik al jaren met me meedroeg, maar nooit echt had aangeraakt.
Op de vierde dag, vlak voordat ik uitcheckte, keek ik in de spiegel van mijn hotelkamer. Ik zag iemand anders dan degene die daar eerder was aangekomen. Mijn blik was helderder. Ik voelde me rustiger, meer aanwezig. Mijn pupillen waren zichtbaar groter. Toen ik terugkwam in Rotterdam keek ik met andere ogen naar mijn straat, mijn huis, mijn omgeving. Niet lang daarna brak corona uit. Waar veel onrust was, voelde ik zelf juist een opvallende kalmte en helderheid. Alles wat ik had ervaren leek rustig door te werken.
Daar heb ik voor het eerst echt ervaren hoe krachtig coaching kan zijn. Niet als techniek, maar als ruimte waarin iets fundamenteels kan verschuiven. Waar je blik verandert. Je verhouding tot jezelf. Mits je bereid bent om eerlijk te kijken en je ervoor open te stellen.
In mijn omgeving was ik al langer degene die snel doorzag wat er speelde. De luisteraar. Degene die vragen stelde. Iemand die met weinig informatie veel ziet, sfeer aanvoelt en hoort wat niet wordt uitgesproken. Pas later besefte ik dat dit mijn kracht is. Dit vormt nu de basis van mijn werk.
Zowel in individuele gesprekken als binnen organisaties zie ik vaak snel welke structuren en dynamieken zich onder de oppervlakte afspelen.